Het verhaal van Roald

Roald was een jongen van net 16 jaar. Een gewone super gezonde jongen die altijd buiten speelde en graag in zijn vrije tijd op de boerderij in de buurt rondhing. Op die fatale vrijdag in April was hij daar ook en reed hij rond op een quad, iets wat hij graag deed. Alleen gebeurde het die dag dat hij onverhoopt tegen een hek aan reed en zijn neus flink was toegetakeld.

Op vrijdagavond kwam hij terecht in het plaatselijke ziekenhuis en daar werd geconstateerd dat hij zijn neus had gebroken. Hij werd opgenomen in het ziekenhuis en eigenlijk leek het niet heel ernstig. Oké, hij had zijn neus gebroken, maar jongens van die leeftijd die zo fit zijn als hij was, zouden daar met enige tijd goed van kunnen herstellen. Zijn ouders zeiden dan ook “we waren bezorgd, maar we maakten ons (nog) geen zorgen.”
Zondagavond bleek dat hij inmiddels erg onrustig werd. Hij was tot die tijd nog aanspreekbaar geweest. Omdat hij zo onrustig was besloot het regionale ziekenhuis hem uit voorzorg onder narcose te brengen en hem op te laten nemen op de intensive care afdeling van het academische ziekenhuis.

Zelfs toen was er nog helemaal geen reden om aan te nemen dat het niet goed zou aflopen. Hij werd met een speciale intensive care ambulance (Paediatric Intensive Care Unit – PICU) door de artsen van de intensive care afdeling van het academisch ziekenhuis opgehaald. Wel bleek dat hij er slecht aan toe was en moest hij eerst gestabiliseerd worden voor hij vervoerd kon worden.

In het academisch ziekenhuis bleek dat hij tevens een schedelbasis fractuur had en er werd geconstateerd dat hij meningitis had opgelopen. Diezelfde nacht werd hij geopereerd. Aansluitend werd hij onder narcose gehouden, waar hij ook niet meer uit is geweest. Er bleek een ernstige complicatie van een hersenontsteking bij gekomen te zijn. Dit kregen zijn ouders op dinsdag te horen. Gewoon enorme pech. Eerst die “simpele “ neusbreuk en later ook een schedelbasisfractuur, dan aansluitend zo’n hersenvliesontsteking/meningitis en dan ook nog hersenontsteking/encefalitis. Echt vreselijk domme pech. Het is echt een zeldzaamheid dat dit bij elkaar voorkomt.

Roald kreeg antibiotica en iedereen had nog de hoop dat deze aan zou slaan. Ondertussen zaten de ouders in het Ronald MC Donald huis en werd zijn broer uit het buitenland opgetrommeld. Ook zijn zus was er telkens bij.
“Donderdagmorgen hadden we een slecht voorgevoel toen we de lift naar de kinder intensive care afdeling instapten. Achteraf gezien wisten we het toen eigenlijk al. De artsen vertelden ons telkens alles, maar op vele momenten was er ook voor hen niets te vertellen, zij zijn immers afhankelijk van o.a. laboratorium onderzoeken. De artsen en verpleegkundigen zeiden ons “we vertellen jullie alles, maar we vertellen het jullie ook als we niets weten”. De situatie van Roald veranderde de hele tijd, maar ze konden vaak niet meer dan alleen de waarden van de onderzoeken vermelden. Daardoor ontstond er veel ruimte om het proces te laten verlopen. Niemand kon zeggen hoe het af zou lopen, of de antibiotica aansloeg en of hij beter zou worden of dat hij een kasplantje zou worden. Op vrijdag moest er een slecht nieuws gesprek plaatsvinden. Daar werden we op voorbereid. Daar kregen we ’s middags te horen dat er helemaal geen hersenactiviteit meer was. “Zijn hersenen zijn net als appelmoes, er is niets van over…” Precies een week nadat hij met zijn quad tegen dat hek aanreed was hij dood; hersendood.“

De ouders van Roald hebben alleen maar lof voor de kinder intensive care afdeling van het academisch ziekenhuis. “De verpleegkundigen en artsen hebben ons kind niet gered, maar ze hebben er wel heel erg hun best voor gedaan.”

“De verpleegkundigen op de kinder IC zijn werkelijk enorm begaan en lijken echt om je te geven. Ze hadden alle tijd en alle aandacht voor ons en onze kinderen. We hadden steeds te maken met hetzelfde groepje medewerkers, zodat je steeds dezelfde gezichten zag, wat erg fijn was. De communicatie was erg goed, heel duidelijk en open, wat wij als zeer prettig hebben ervaren. Er was veel ruimte voor ons als familie, ze hebben ook erg hun best gedaan om ons de gelegenheid te geven afscheid van Roald te nemen met ons gezin.”

De ergste nachtmerrie als ouders is waarheid geworden voor de ouders van Roald: dat je je kind overleeft. “Het rare is dat je je ’s morgens niet realiseert dat het je kan overkomen dat je kind er een week later niet meer is. Als je kinderen klein zijn en er overal gevaar loert ben je er veel meer mee bezig, met dat wat hen allemaal kan gebeuren. Maar het laatste wat wij dachten was dat hij op de plek waar hij het liefst was, dat hem daar op deze leeftijd iets zou overkomen dat hem uiteindelijk het leven zou kosten.”

“Door het doen van ons verhaal over de periode die onze zoon Roald op de kinder intensive care afdeling doorbracht, werken we mee aan het opzetten van de Stichting Kinder Intensive Care – SKIC. Het zal onze zoon niet meer helpen, maar misschien helpt het iemand anders zijn kind.”

SKIC wenst de ouders en familie van Roald heel veel sterkte toe en is zeer onder de indruk en dankbaar voor de blik achter de schermen van de kinder intensive care afdeling, die de ouders van Roald wilden geven.

SKIC gebruikt cookies om de website goed te laten functioneren. Lees over ons cookiebeleid. Sluiten